Verslaving

Maandag, 21 juni 1999
Het weekend is begonnen. De zaterdag neemt rustig zijn aanvang, maar ik heb wat meer moeite om op gang te komen. Het is alsof mijn bloed zich moeizaam door een weg door de aderen moet banen. Normaal gesproken start ik het weekeinde met een rustig ontbijt en een mok sterke koffie. Het ontbijt lukt wel maar de koffie is helaas op. Nu boodschappen doen? Nee bedankt, de zaterdagse winkelspits is me veels te druk.

In de loop van de ochtend ontwikkelt zich een knallende hoofdpijn. De dag begon toch al niet zo soepel en nu dit ook nog. Langzaam aan begint het te dagen. De koude start en hoofdpijn zijn gerelateerd: cafe´ne gebrek. Door de weeks neem ik vaak letterlijk even afstand van papieren prototypes, toetsenbord, beeldscherm en Smalltalk. Ik loop een rondje, ga even wat koffie halen of maak een sanitaire stop. Die ommetjes helpen om m'n gedachten te ordenen met wat background processing.

Een van de talloze kopjes koffie Gevolg is wel dat ik door de week enorme hoeveelheden koffie consumeer. Dit is geen gewone hoofdpijn, dit zijn pure ontwenningsverschijnselen. Verslaafd ben ik, aan heet water dat langs fijngemalen aangebrande bonen is gesijpeld (Het TGLH, www.Bol.com/...), zonder suiker nog wel. Deze zaterdag is een je reinste Cold Turkey ervaring!

De dealer zit gelukkig op loopafstand. Binnen een kwartier kan ik van mijn ontwenningsverschijnselen verlost zijn. Alleen de gedachte doet mijn bloed al sneller stromen. Lang leve het ruimhartige gedoogbeleid voor cafe´ne verslaafden!

Tot de volgende week!
Henk Jan Nootenboom