Stilte

Maandag, 12 juni 2000
De werkcoupé der eerste klasse is een oase van rust in de drukke spits. Een bordje herinnert de onoplettende treinreiziger nog eens met de tekst "Stilte, werkcoupé". Vanaf Utrecht is het bommetje vol, zelfs de werkcoupé is aardig gevuld. 3 van de 6 stoelen zijn bezet. M'n twee medereizigers ontspannen zich wat met wat lichte lectuur.

Zelf zit ik in stilte nog wat te jubelen. Die dag met een Java team van Devote (www.devote.nl) een project afgesloten in OHRA headquarters (www.ohra.nl) met een vlekkeloze product demo. M'n herenvermomming hangt aan de kapstok. De stropdas is af. In mijn hersenpan is een neuraal feestje aan de gang. Aan de buitenzijde is daar echter niets van te merken. De etiquette in de werkcoupé der eerste klasse wens ik uiteraard te respecteren.

De rust wordt wreed verstoord. Affreus! Een als dame vermomde vrouw wringt zich naar binnen en neemt plaats aan de raamzijde, twee stoelen van mij verwijderd. "Het is me wat!" kakelt ze plotseling voor zich uit. "Die drukte toch. Vanochtend moest ik zelfs staan. Nou, dat is een dure liefbebberij, met een eerste klas kaartje moeten staan, dat kan ik u wel vertellen"." Ze krijgt weinig respons. M'n mede reizigers verdiepen zich nog harder in hun boek en ik zie mijn opperbeste stemming met een percentiel of twintig dalen. "Is dit gekakel echt van node?" zo vraag ik mij in stilte af. "Zou deze kip, in stede van haar huidige zetel, niet daadwerkelijk beter af zijn in een omgeving die meer op veevervoer ingericht is?"

Licht verontwaardigd door zo weinig aandacht begint de kip in haar handtas te rommelen. O nee, er komt een mobiel telefoontje te voorschijn. Ook dat nog. En ze gaat er nog mee bellen ook!

De stiltecoupé verliest haar serene rust. Moedeloos hoor ik noodgedwongen de helft van een gesprek aan dat beter privé had kunnen blijven. Relatieproblemen, een weggelopen vriend inclusief auto, financiële misère, geen detail blijft me bespaard. Wanhopig pak ik wat papierwerk en probeer me daarop te concentreren. Dat valt niet mee. Integendeel, het valt tegen. Aan het gekakel komt gelukkig een einde. Met een "Ik bel mijn man wel even" sluit Madame Kakelkip het gesprek af.

"Tot hier en niet verder" denk ik, nog steeds in stilte en open de deur naar het gangpad. Madame begint ondertussen het volgende telefoonnummer al in te toetsen. Ik tik haar zo beschaafd mogelijk aan en vraag haar of ze buiten de coupé wil bellen. "Ik heb de deur al voor u open gezet" voeg ik er nog aan toe, naar het stilte bordje wijzend.

De kip dreigt even haar kop te verliezen en gilt op luide toon: "Nee maar zeg, alsof ik de hele coupé bij elkaar gil". "Nou niet alleen alsof" denk ik bij mezelf. "Mevrouw, ik heb moeite om me te concentreren". De overige reizigers leggen hun lectuur even neder. "Ik zou ook liever ergens anders zitten" gaat ze onverdroten verder. In stilte denk ik "Dat zou ik ook wel willen, dat u ergens anders gaat zitten", maar ik hou het beperkt tot een "De deur staat open".

Mokkend stopt ze haar telefoontje weer in haar tas met de belofte "Nou, dan zal ik u niet langer irriteren". Ik aanvaard deze geste en de serene rust keert weder, zij het in een wat gespannen atmosfeer.

De stilte is van korte duur. Het kipje moet nu eenmaal aandacht trekken en begint driftig in haar papieren te ritselen. Één voor één scheurt ze die zo luid mogelijk af en propt er het prullenbakje mee vol.

Het is me wel best. Station Gouda is nu gelukkig vlakbij. Ik berg m'n papieren op, pak m'n colbertje en overjas en maak mij gereed voor vertrek. Op de drempel speel ik nog even met de gedachte om de coupé met onwelriekende gassen te vullen, het liefst met een knetterend anaal salvo. O, wat zou ik genieten van die zware bruine dampen die nog tot haar einbestemming zullen blijven hangen.

In stede van dit snode plan keer ik de kakelkip mijn rug toe en verlaat het kippenhok. Ik ben tenslotte als heer vermomd.

Tot de volgende week!
Henk Jan Nootenboom

    Met dank aan
  • verseput.com voor de computer uitwijk faciliteit.
  • de heer M. Scager voor de Nederlandse les.