Wortel

Maandag, 21 augustus 2000
Er komt een blaadje voorbij waaien. Vreemd, want het wordt juist eindelijk zomer. Ik lig nog languit in de hangmat van de zon te genieten, maar de bomen laten zich niet bedotten. Zij weten dat het einde van de zomer nadert en laten de eerste blaadjes vallen.

Je zal toch maar als boom opgroeien, zo peins ik wat voor mij uit. Één keer ergens wortel schieten en je zit gelijk levenslang aan één plek vast. Ik moet er niet aan denken. Geef mij maar een wat ambulanter bestaan. Zo'n leven als boom lijkt me te saai, te voorspelbaar. Als ondernemer ben ik gewend aan onzekerheid, aan een continu veranderende omgeving, met alle risico's van dien.

In de meeste landen is ondernemen een vrij simpele aangelegenheid, met slechts 2 mogelijkheden:

  1. Je maakt winst en blijft,
  2. of je draait verlies en houdt ermee op.
Voor Nederlanders zijn deze twee mogelijkheden veel te simpel. In dit land is grijze middelmatigheid de norm. Een zeer goed of zeer slecht verdienende ondernemer past niet in het algemene, vastgewortelde denkraam. Hier moet je vooral aan regels voldoen, erkend worden, eerst door de belastingdienst met haar criteria (www.belastingdienst.nl/...) en dan ook nog eens door de uitvoeringsinstanties met weer andere criteria (www.fnvzzp.nl/...).

Al die zelfstandigheidscriteria zijn voor mij een lang gepasseerd station. Gelukkig blijft er genoeg onzekerheid over.

  • Wat is het niveau bij een klant?
  • Hoe is de sfeer?
  • Boeit het werk me?
  • Is hun werkplek makkelijk bereikbaar?
  • Betalen ze m'n fakturen op tijd?
  • etc, etc.
Al die onzekerheden horen er bij. Ze maken het elke keer weer een beetje spannend, een vleugje avontuur in dit verder zo saaie land.

Ondertussen neemt de krapte op de internationale arbeidsmarkt krankzinnige vormen aan. Afgelopen week kreeg ik verzoeken om mankracht binnen uit Sydney, Stuttgart, Hamburg, Dublin en Den Haag. De meeste klanten zijn oplossingsgericht, praten over mogelijkheden, vaardigheden, ervaring, interesses, m'n tarief, beschikbaarheid, etc.

Er was echter 1 klant die zeurde over regels en criteria. Juist ja, die klant uit Nederland. Mijn dynamische bestaan als ondernemer viel buiten z'n vastgewortelde belevingswereld. Die klant hing mij eerst de wortel van een tijdelijk dienstverband voor en wilde daarna doodleuk de ondernemerscriteria van de belastingdienst nog een keer toetsen. Een Nederlander, verstrikt in z'n eigen wortelige denken. Z'n gebrek aan praktijkervaring maakte hem erg zenuwachtig, bijna panisch van angst omdat hij met onbekende regels werd geconfronteerd.

Dit soort geneuzel leg ik vrolijk naast me neer. Voor dit soort paniekerige klanten heb ik de neiging een oud protestlied van Robert Long ten gehore te brengen: En dat is allemaal angst, allemaal angst De aller grootste schreeuwers, zijn dikwijls 't bangst ... Heb je angst voor morgen, dan moet je vandaag... (.../allemaal_angst.txt).

Deze Nootenboom (.../community/...) weigert te wortelen, is wat allergisch voor zekerheid. Voor mij geen vaste wortelstek meer. Het vrije ondernemerschap bevalt me te goed. Ik weet niet waar ik volgende week ben en ik hoef het ook niet te weten. Dat is geen gebrek aan planning, maar een maximum aan flexibiliteit.

Tot de volgende week!
Henk Jan Nootenboom