Anders

Perth, 29 januari 2001
De toekomst laat zich moeilijk voorspellen. M'n meest gebruikte motto is dan ook: Ik heb géén gebrek aan planning, maar een maximum aan flexibiliteit.

Rottnest Island

maandag 29 januari 2001
Het plan Met een mountain bike het eiland (rottnest.wa.gov.au) rondfietsen, in korte broek en T-shirt.
De realiteit Bord op Rottness eiland, steile afdaling De zon schijnt fel. De fietsen zijn perfect. Het plan lijkt te lukken.

De enige bedreiging voor de fietstocht zijn de vele stranden. Het koele water lonkt. Het zand is wit en zacht.

Het gat in de ozonlaag werkt goed. M'n nek, kuiten, armen en handen verbranden rap. Eigenwijs heb ik me natuurlijk niet ingesmeerd.

Op het eerste strand gaat m'n lange broek al aan en ook m'n armen houd ik verder maar bedekt.

Fremantle

dinsdag, 23 januari 2001
Het plan de kust afzakken naar Augusta, waar je van de Indische naar de Zuidelijke oceaan kunt zwemmen.
De realiteit M'n kuiten zien vuurrood en kunnen geen extra zonneschijn verdragen.
Plan 2 met de trein het bos in, naar Pemberton.
Realiteit 2 Pemberton is op geen enkel treinschema of kaartautomaat te bekennen. Hier op het treinstation van Fremantle (fremantle.wa.gov.au) is geen enkel loket open.
Plan 3 met de metro eerst naar Perth, dan met de trein naar Pemberton.
Realiteit 3 Dit gaat lekker. De balies van Westrail (wagr.wa.gov.au/timetble...) hebben zat treinkaartjes, treinstel 1, gereserveerde stoelen. Tijd zat nog. De trein vertrekt pas over een paar uur en zal er een uur of 8 over doen, een hele rit, langer dan ik verwacht had. Maar eerst nog wat extra transit tijd in Perth. Dit komt me goed uit, even de stad verkennen.
Plan 4 met de metro naar East Perth, dan met de trein naar Pemberton.
Realiteit 4 Er staat geen trein in East Perth. Aan de balie vertellen ze vrolijk dat deze trein geen trein is maar een bus. Oeps.
Plan 5 Acht uur in een bus hobbelen, naar Pemberton
Realiteit 5 De bus is zo slecht nog niet. De zuidwest kust van Australië is erg aangenaam, een soort Rivièra zonder Fransen, maar met prettige Aussies. Diverse dorpjes komen voorbij. Het ziet er erg uitnodigend uit allemaal. Straks in Pemberton in het donker aankomen. Dat is minder, maar er zijn vast vele hotels in het dorp.
Plan 6 In Pemberton een hotel opzoeken, hapje doen
Realiteit 6 De bus stopt op een verlaten parkeerterreintje, naast een stil tennisveldje. Het hele dorp is donker. Er staan geen borden. In geen velden of wegen is een hotel te bekennen. De mede passagiers hebben geboekt in een jeugdherberg (yha.org.au), 10 kilometer buiten het dorp, midden in de bossen. Klinkt ook goed en er is zelfs nog plaats. Dipje: er is hier niets te eten.
Plan 7 een kamer in de jeugdherberg
Realiteit 7 Alle kamers zitten vol. Alleen op een slaapzaal is nog plek, maar morgen zal er zeker wel een kamer vrij zijn. Het is nu te laat voor een alternatief plan. Ach, Als het niet gaat zoals het moet, dan moet het maar zoals het gaat.

Het is onverwacht koud in de bossen. Voor het eerst sinds weken haal ik een trui uit de tas. De mede bewoners van de slaapzaal zitten aan de wijn. Het is een wat ander publiek dan ik gewend ben. Jonger, minder ervaren en met een kinderlijk enthousiasme over van alles en nog wat.

Hun gesprekken en discussie is aan mij niet zo besteed. Ik zoek de rust in de keuken en repareer m'n kleine rugzak met naald en draad. Voor een screwdriver (.../drinking/...) ontbreekt de jus d'orange.

Het wordt dus pure wodka (finlandia-vodka.com) drinken om warm te blijven. Wat een armoe. De tas is gerepareerd, tijd voor een boek. De discussie in de woonkamer loopt ten einde. Iedereen vertrekt richting slaapzaal.

De wodka werkt goed. Ik voel me warm en de letters beginnen wat voor m'n ogen te dansen. M'n oordoppen gaan in en op de tast zoek ik m'n lakenzak op. Wel te rusten.

Pemberton

woensdag, 23 januari 2001
Het plan tukkie doen, verkassen naar een twin-room.
De realiteit De combinatie van trui, wodka en oordoppen heeft voor mij prima gewerkt. Ik heb prima geslapen.

Ingrid, m'n nicht en reisgenote, heeft het echter koud gehad, zelfs met wodka en trui. Zonder oordoppen heeft ze echter naar een tweetal liggen luisteren die een bed gedeeld hebben en niet alleen om warm te blijven.

Bij de receptie is weinig hoop op verbetering

  • Alle kamers zitten nog steeds vol.
  • Ontbijt is er niet.
  • De auto naar het dorp is al weg.
Deze grap heeft lang genoeg geduurd. De rubberen waarheid van beschikbare kamers bevalt me niet zo en zeker niet met een lege maag. Wegwezen dus, op weg naar een wat betere nachtrust, een plek waar ze bovendien wel eens van diner en ontbijt gehoord hebben. Afwijken van de planning is best, maar deze brombeer heeft zijn grenzen.
Plan 2 naar de toerist info, iets comfortabelers opzoeken.
De realiteit De toeristeninformatie in Pemberton (permbertontourist.com.au) is uiterst behulpzaam, boekt een twin room in het Gloucester motel (phone 08 9776 1266), en komt ook nog met een auto voorrijden omdat het wel een kilometer lopen is.

Het comfort is hersteld. De kamer is uitstekend. De brunch, spaghetti met bier smaakt erg goed. De bakker en supermarkt zijn open. Kom, ik ga m'n verbrande kuiten eens strekken, de bossen in richting Gloucester Tree (mountains.net/...). Met wat voer in de gerepareerde rugzak lijkt het me een fijn plan dat niet mislukken kan.

Tot de volgende week, dan weer uit Maleisië!
Henk Jan Nootenboom