Anoniem

Maandag, 5 maart 2001
M'n oude laptop staat in een hoekje van de huiskamer. Het is m'n communicatiecentrum. Op dit laptopje Van al deze communicatievormen is email m'n favoriet, om een aantal redenen:
  1. Een email komt altijd op een gelegen moment. Ik lees en verstuur emails wanneer het mij uitkomt.
  2. Emails zijn niet zo gehaast als een telefoongesprek, maar hebben toch de snelheid van een fax.
  3. Emails benaderen het persoonlijke karakter van een brief.
Kortom: lang leve de email!

De geborgenheid van m'n eigen huiskamer nodigt uit tot persoonlijke communicatie. De koffie smaakt goed. De radio speelt prettige muziek. De schok was dus groot bij het volgende anonieme bericht:

Je hebt een geheime aanbidder!
(Let op: Dit is geen onzin of reclame!)

Hoi Schatje,

Je hebt een geheime aanbidder, iemand die jou helemaal ziet zitten. Via love.zoek.nl wil deze persoon uitzoeken of dat gevoel wederzijds is.

Maar wie is het?

Daar kun je achter komen door op de onderstaande link te klikken...

Het was alsof een te zware parfumlucht m'n huiskamer binnendrong.

Een klikje op de gegeven link vertelde over een soort kettingbrief systeem. De mail was automatisch gegenereerd, na een klik op een identieke mail. Wellicht goed en serieus bedoeld, maar het komt op mij over als onpersoonlijke romantiek uit blik. Grr, dat heb ik weer, zo'n naeffect van Valentijnsdag waarbij ik ergens achter aan de ketting bungel.

Ik heb de neiging om een pinnig antwoord te sturen. Maar hoe en aan wie? Ik weiger om de ketting te verlengen en de verkeerde anoniem lastig te vallen.

Zucht, was ik maar arm en niet zo knap...

Tot de volgende week,
Henk Jan Nootenboom