Rustig

Maandag, 24 september 2001

Pennsylvania -> New York -> Vermont, Vrijdag 14 september 2001.

Het is rustig op de snelwegen. Auto's zijn getooid met wapperende Amerikaanse vlaggetjes. Overal hangen Amerikaanse vlaggen.
    Allerlei billboards, affiches, borden tonen teksten als:
  • God bless America
  • United we stand
  • Proud to be American
De Amerikanen zijn er heilig van overtuigd dat ze de vijand wel klein zullen krijgen. Ze staan als één man achter hun president. Politieke tegenstellingen zijn er niet meer, geen discussies, één natie, één president, één volk.

Vermont, 15-18 september 2001.

Vermont ligt tegen de Canadese grens aan. Het vakantie cottage in Shrewsbury (vermontproperty.com/rentals...) biedt een prachtig uitzicht. Op de heuvels staan alleen bomen.

Hier staan geen trade centers. Boven de 2500 voet is bouwen zo goed als verboden (vermontguides...business...) zo legt een vertegenwoordiger van de kamer van koophandel in Ludlow (vtliving.com/.../ludlow) me uit. Vermont heeft bewust gekozen om de zaken rustig bij het oude te laten. Vermont is daarom vooral aantrekkelijk voor toeristen, niet voor terroristen.

New York en Washington zijn ver weg. Toch zijn de mensen hier diep onder de indruk van de aanslagen. Dit was de eerste aanval op Amerikaanse bodem sinds Pearl Harbor. Pearl Harbor was voor de meeste Amerikanen nog ver van hun bed, ergens ver in de Stille Oceaan.

Amerika is voor het eerst aangevallen op eigen bodem, vanaf eigen bodem. Dat is even schrikken, maar geen reden tot paniek. De Amerikanen zijn vol overtuiging dat ze de vijand wel klein zullen krijgen.

Newark Airport, (panynj.gov/...) Terminal B, 19 september 2001, vier en half uur voor vertrek.

Er staat een lange rij voor de incheck balies. Passagiers praten zenuwachtig met elkaar. Het zijn vooral buitenlanders, mensen die terug naar huis gaan. Er staan opvallend weinig Amerikanen in de rij.

In het restaurant op terminal A is het stil. Vanaf deze terminal vertrekken de binnenlandse vluchten. Vreemd om in een vrijwel leeg restaurant te zitten. De maaltijd komt met alleen een vork, zonder mes. De ober vertelt dat zijn zus nog maar net het WTC uit was, de ramp net heeft overleeft. Opeens is de ramp weer akelig dichtbij.

Aan boord is het ook rustig. Ik heb 3 stoelen voor mezelf. Bij de start is de stemming wat gespannen. Opgelucht constateer ik dat de kist mooi rechtdoor blijft vliegen, richting Nederland.

Nederland, 20 september 2001.

De Nederlanders maken zich grote zorgen. Angst overheerst hier meer dan in de States. Komt er oorlog? Gaat de economie in een diepe recessie raken? Uiteraard maken Nederlandse parlementariërs zich vooral druk over procedures volgens welke ze eventueel over militaire acties zullen discussiëren. Zucht, de Hollanders en hun overlegcultuur. Ik ben weer helemaal thuis.

Voor de rest is het rustig, de stilte voor de storm?

Tot de volgende week,
Henk Jan Nootenboom