Afscheid

MH122 SYD KUL, maandag 14 februari 2005
Het afscheid van de outback duurt lang. Het rondje Uluru was afgelopen dinsdag, en pas nu, de maandag erop laat ik de rock achter me.

Afgelopen woensdagavond viel het afscheidsdiner me wat zwaar. De bijzondere groep, op een bijzondere tour, in een bijzonder gebied was voor het laatst bij elkaar. Het is raar om deze groep voor het laatst te zien. "Wat gaan we morgen doen" lijkt een veel logischer vraag. Het was een tour van slechts drie dagen, maar het voelt alsof ik deze mensen al veel langer ken.

Aan boord van de Ghan is het een kleine reunie. De Britse vliegende zussen reizen van Alice Springs naar Adelaide om een oude kennis op te zoeken. Hun landgenote Lizi stapt in Adelaide over op de Indian Pacific naar Sydney. Het is een afscheid in etappes.

Zodra de Indian Pacific Adelaide uitrijdt is de groep van 10 teruggebracht tot 2. Dat nauwelijks een groep meer, meer twee mensen met wat gemeenschappelijke herinneringen.

Net buiten Adelaide verandert het landschap snel. De stad maakt plaats voor boerderijen, de graanschuur van Australië trekt voorbij. Daarna wordt het extensieve veeteelt in een gebied wat er in mijn ogen als woestijn uitziet. Het wordt rap droger en droger. Hoera, de outback met z'n woestijn is terug.

In Broken Hill is geen tijd voor de geplande tour. De trein is een paar uur achter op schema. Een zelf georganiseerde mini tour van een paar minuten, rondje centrum lopen, is het maximaal haalbare en dan snel weer terug naar de trein. Die trein is langer dan het station. de passagiers moeten om beurt instappen.

Na Broken Hill volgt de laatste nacht in de woestijn. De vertraging is zo slecht nog niet. Het geeft me tijd om rustig te ontbijten en afscheid te nemen van de outback. Lizi ziet me wat somber worden als de woestijn plaats maakt voor graanvelden. Ruim twee weken woestijnklimaat is me prima bevallen. Het afscheid van de outback valt me zwaarder dan verwacht.

Enkele uren later houden de boerderijen op en beginnende bossen van de Blue Mountains. De gehele bemanning schijnt te weten dat ik er in Lithgow uit wil. Ze vertellen me trots hoe laat de trein zal stoppen en hoeveel extra tijd ik door de vertraging heb. M'n rugzak wordt opgehaald en bij de deur klaargezet. Dag Lizi, dag groep, dag rock-tour, dag outback.

Een paar dagen later... Vanuit het vliegtuigraampje van Malaysian.Airlines vliegt alles veel te snel voorbij. Alcie Springs is al na een paar uur zichtbaar, maar Uluru is te ver weg om te zien. Ik moet dus wel nog een keer terugkomen om afscheid te nemen.

Tot de volgende noot,
Henk Jan Nootenboom