Country Link van Cootamundra naar Wagga Wagga, 10 maart 2007

Achteruit

Wat is vooruit, wat is achteruit? Het lijkt een beetje op de vraag wat is heen, wat is terug.

In Alice Springs was geen tour beschikbaar door de Flinders Ranges richting Adelaide, wel andersom. Dus ben ik van Alice Springs, via Port Augusta terug gegaan naar Adelaide, om vanaf daar weer richting Alice Springs te vertrekken, met een Groovy Grape tour door de Flinders Ranges.

Heen en terug lopen nu een beetje door elkaar met m'n route van Adelaide - Alice Springs - Katherine - Alice Springs - Adelaide - Alice Springs. Ga ik nu terug naar Adelaide of weer heen naar Alice Springs? Het zal me eigenlijk een grote zorg zijn. Het woestijnlandschap trekt voorbij, het uitzicht is wijds. De zon schijnt, strakblauwe hemel, buiten is het een graad of 40 en het is wel best allemaal.

In de bus is het koel, tot de airco het begeeft. Dat klinkt erger dan het is. Met de ramen open voor een frisse wind en genoeg water voor een nat hoofd en T-shirt als low tech airco is het best uit te houden. In Coober Pedy kopen de gidsen alle plantenspuiten die er maar te vinden zijn. Dat gaat eventjes goed en braaf, maar al spoedig breken er woeste watergevechten uit in de bus. En tralala, de sproeier van die plantenspuit passen ook prachtig op een grote waterfles.

Deze bustour gaat richting Uluru. Voor de jonge backpackers om me heen is het "just a rock", maar voor mij is het een hernieuwde kennismaking met een oude bekende. Het is dus niet achteruit in de herinnering, maar vooruit, een nieuwe ervaring. De rock leeft naar mijn gevoel, al is het in een veel trager tempo dan het menselijke. Het is hier alsof de regenboogslang zelf langzaam hoort fluisteren: Zorg goed voor het land, dan zorgt het land goed voor jou.

Een dag later, in de Garden of Eden, gaat dat advies even aan me voorbij. In een ondoordacht moment maak ik een bommetje in de Garden of Eden. Dat is niet verstandig. Het water is hier ondieper dan ik dacht. De rots is veel harder dan ik. Vol met pijn kom ik weer boven. M'n linkerbil heeft een de grootste blauwe plek ooit vertoond. Ik heb moeite met lopen. Met moeite bereik ik het eindpunt van de Kings Canyon. Dat wordt nog een moeilijke zit richting Alice Springs. De regenboogslang had me nog zo gezegd: Geen bommetje.

Een paar dagen later brengen de Ghan en Indian Pacific me van Alice Springs naar Sydney. Daar ga ik een cursus roosters ontwerpen staan geven, in Royal Australian Navy headquarters. Zitten is nog moeilijk en dat zal nog wel een paar dagen moeilijk blijven. De blauwe plek is nu zo groot als een uitgestrekte hand. Van ellende breng ik die reis dus grotendeels liggend op bed door.

En ja, daar komt de vraag weer terug:

Ik lig op m'n rechterzij, ga naar Sydney met m'n voeten eerst en m'n hoofd laatst. Reis ik nu achteruit of vooruit?

Tot de volgende noot,
Henk Jan Nootenboom